دو محور شمالی و میانی (فتح 1) نامیده شد که لشگر نصر (تیپ امام رضا (ع)) از سپاه و تیپ 84 خرم آباد و یک گروهان تانک و چند آتشبار توپخانه از ارتش در آن عمل می کردند.
محور جنوبی (فتح 2) نامیده شد که لشگر ثارالله از سپاه و تیپ 4 لشگر 21 حمزه از ارتش در آن ماموریت داشتند و چند یگان نیز در احتیاط بودند در محور جنوبی نیروهای عمل کننده با وجود کسب موفقیت ها اولیه در بخشی از ارتفاعات قلاویزان فرصت الحاق با محور میانی و احداث خاکریز به سمت فیروزآباد و فرخ آباد را بدست نیاوردند، لیکن در مرحله بعد این نقص برطرف شد. در محور میانی رزمندگان اسلام با پشت سرگذاشتن جاده مهران-ایلام توانستند در صبح نخستین روز عملیات حد فاصل پاسگاه دراجی تا فرخ آباد را تامین کنند.
محور شمالی پیچیده ترین محور عملیاتی بود و نبردی سخت را روی ارتفاعات زالوآب، کانی سخت، نمه کلان بو، کله قندی و 343 در گرفت.
دشمن در ارتفاعات زالو آب و کله قندی به رغم 11 روز محاصره، به شدت مقاومت می کرد تا اینکه در سحرگاه 1362/5/18 یک گردان از نیروهای مخصوص و زبده لشگر حضرت رسول (ص) وارد عمل شد و مقاومت عراقی ها را در هم شکست.
با اجرای این عملیات 45 کیلومتر مربع از منطقه مهران شامل دشت، ارتفاعات و جاده های مهران به ایلام و دهلران بعد از سه سال آزاد و تامین گردید و ارتباط بین محورهای شمال، میانی و جنوبی این منطقه برقرار شد.
